Waarom mijn rustplek 2,5 m² meet Geschreven door Albert-Geert 7 april 2026 (laatst bijgewerkt op 7 april 2026) 5 Autisme en rust “Wat geeft jou rust?” Het klinkt als een eenvoudige vraag, maar voor mij werkt het anders. Wanneer iemand mij dat vraagt, schieten er meteen tientallen dingen tegelijk door mijn hoofd. Geen helder, enkelvoudig antwoord, maar een hele stroom aan mogelijkheden. Omdat ik daar niet snel een keuze uit kan maken, blijft er uiteindelijk maar één eerlijk antwoord over: ik weet niet hoe ik die vraag moet beantwoorden. De aantrekkingskracht van water Op de drempel van juni vorig jaar kocht ik een SUP. Als kind ging ik vaak kanoën met mijn ouders; water heeft altijd een soort magnetische aantrekkingskracht op me gehad. Wanneer ik langs een meer of rivier kom, voel ik dat verlangen om erop te stappen — om even onderdeel te zijn van die stille, bewegende wereld. Een SUP bleek perfect. Compact, makkelijk mee te nemen, eenmaal opgepompt heb ik mijn eigen kleine eiland van 2,5 m². Een plek waar niemand iets van me vraagt, waar ik alleen kan zijn met het ritme van mijn peddel en het geluid van het water. De magie van de winter De wintermaanden sla ik niet over. Terwijl anderen de warmte van de kachel opzoeken, zit ik op het water. Mijn SUP heeft meerdere keren liggen drogen op een laagje sneeuw. De natuur in de winter vanaf het water zien is magisch: stil, helder, bijna buitenaards. Voorjaar, vogels en verandering Nu het voorjaar weer begint, verandert alles. De vogels keren terug, de bomen lopen uit, en het water leeft weer. Begin deze maand zag ik de eerste ijsvogel alweer voorbijschieten — zo snel dat je bijna zou denken dat hij een straalmotor heeft. In de zomer zie je de gewassen weer groeien, om daarna gevolgd te worden door de rijke kleuren van de herfst. Seizoenen die nooit hetzelfde zijn Het ritme van de seizoenen zorgt ervoor dat de plekken waar ik vaar er steeds weer anders uitzien. Ook de stroming van het water verandert: waar het in de zomer bijna stilstaat, kolkt het in de winter. De plek is hetzelfde, maar de rest is anders. Dat maakt het nooit saai. Samen varen met iemand die je begrijpt In de zomer vaar ik regelmatig met een vriend. Hij is, net als ik, een autist. Dat is heel anders dan “normale mensen”. Die snap ik niet — ze zijn ingewikkeld om mee om te gaan, hebben allerlei onduidelijke omgangsvormen, praten te veel, zeggen de verkeerde dingen, stellen vragen waar ik geen antwoord op heb of wil geven. Autisten zijn veel makkelijker; die snap ik veel beter. Aan het eind van de zomer is het altijd even wennen als we niet meer een paar keer per week samen op het water zijn. Tien kilometer rust Gemiddeld vaar ik zo’n tien kilometer per keer. Niet omdat ik dan moe ben, maar omdat de tijd me inhaalt. Als het aan mij lag, zou ik de hele dag op het water blijven. Vaak vaar ik op rivieren zoals de Ems of de Vecht, afgewisseld met een meertje, maar ook brede kanalen hebben hun charme. Je ziet wandelaars langs de kant, zij zien jou, maar je hoort elkaar niet. zelfs als iemand naar me toe zou willen zwemmen, zouden ze minstens vijf minuten onderweg zijn. Die afstand — letterlijk en figuurlijk — geeft me ademruimte. Een ander soort verkeer Op het water is het verkeer anders dan op de weg. Geen gehaast, geen irritatie. Mensen houden rekening met elkaar, zwaaien vriendelijk en gaan weer verder. Het is alsof iedereen daar begrijpt dat het leven niet harder hoeft dan het tempo van een peddelslag. Rust die ik niet kan uitleggen Wat mij rust geeft op het water kan ik moeilijk duiden. Het is een gevoel dat ik niet kan uitleggen. Zoals ik al schreef bij de vraag: “Wat geeft jou rust?”, stroomt mijn hoofd vol als een kolkende rivier. Het overspoelt me, waardoor ik alleen nog kan antwoorden met: “Ik weet het antwoord niet.” Soms is dat frustrerend, maar op het water krijg ik rust. Ik geniet van de ruimte die ik letterlijk om mij heen heb, de dieren die er leven en de verandering van de seizoenen. Soms hou ik mijn peddel even stil en laat ik de stroming het overnemen. Dan kan ik optimaal gebruikmaken van mijn detailgerichte hoofd. Ik heb dan de ruimte om alles te zien, elk detail in mij op te nemen.
26 maart 2026 Martine Over dieren, resonantie en een wereld die terugspreekt In dit blog schrijft Martine over autisme, dieren en resonantie: wanneer de wereld niet overweldigt maar terugspreekt. Wat als rust geen stilte is, maar een relatie? Lees verder
31 maart 2026 Rianne Rust? Alle goedbedoelde adviezen en uitdrukkingen over rust zorgen bij Rianne eerder voor onrust. Wat is rust en wat kan/moet ze ermee? Voor Rianne is rust niet vanzelfsprekend en kan zelfs Rust voor on-rust zorgen. Lees verder
10 november 2026 Daan De achtste weg? Voor Daan ontstaat rust niet door minder te denken, maar door orde, logica en samenhang te vinden. Die vormen geen achtste weg, maar de basis onder alle wegen naar rust. Lees verder