Op de drempel van mijn pensioen Geschreven door Rianne 29 september 2026 (laatst bijgewerkt op 25 augustus 2026) 2 Omgaan met veranderingen Nog 5 maanden en dan mag ik met pensioen. Fysiek zal er niet veel veranderen, maar in mijn hoofd is het een mega-stap. Waarom? Van de ene uitkering naar de andere Op dit moment krijg ik een WGA-uitkering, werken gaat helaas niet meer. De overgang van werk naar ‘niks’ was zwaar en moeilijk te accepteren. Dankzij mijn arbeidsverleden in het onderwijs krijg ik ook een aanvullende uitkering. Alles bij elkaar flink minder dan toen ik nog werkte, maar ik kan ervan rondkomen. Straks wordt dat een AOW uitkering en pensioen, maar qua inkomen zal dat nauwelijks anders zijn dan wat ik nu heb. Dat lijkt geen verandering, maar mijn hoofd denkt daar anders over. Nu ‘houd ik mijn hand op’ en daardoor voel ik me schuldig, al kan ik mijn situatie niet veranderen, hoe graag ik ook wil. Straks heb ik ‘mijn pensioen verdiend’, omdat ik ruim 40 jaar gewerkt heb. Ook ben ik van de ‘hete adem en onrust’ van het UWV af. En iedereen in Nederland heeft recht op AOW. Alleen maar positief, toch? Nee, niet echt. Pensioen voelt toch ook wel een beetje als ‘laatste fase’. Voor mij een grote verandering en daar kan ik niet zoveel mee. Ook stopt straks een deel van mijn vrijwilligerswerk. Dat wordt mezelf aanpassen. Gaat me dat wel lukken? Ik mag straks vaker de Amsterdamse drukte verruilen voor de Piemontese rust. Het klinkt als een droom. Meer leven op de adem van de natuur in plaats van op de klok. Maar als de klok en schema’s verdwijnen, wat dan? Zoeken naar nieuwe vormen Een oud-collega heeft tegenwoordig een coachingspraktijk. Zijn motto: “Van ‘altijd aan staan’ naar ‘focus op wat er echt toe doet’”. Het klinkt als precies wat ik nodig heb. Veel coaching en begeleiding die ik sinds mijn diagnose kreeg, brachten niet wat ik hoopte. Er was geen ‘klik’; het was té zweverig, té mindful (al kreeg ik er wel een ‘mind vol’ van, maar dat was nou net niet de bedoeling). Met hem durfde ik het wel aan. Als collega’s konden we zowel door één deur als ‘met deuren slaan’. Na een verschil van inzicht dronken we altijd weer gewoon samen koffie. Hij kende me alleen maar zonder diagnose, dus zou die diagnose onze samenwerking nu niet inkleuren. Daar rekende ik op. De start Onze intake voelde goed. De eerste sessie was vanzelfsprekend. Het ‘huiswerk’ leek geen obstakels te bevatten. Tot ik ermee aan de slag ging. Hoe logisch zijn aanwijzingen ook klonken: “We doen alleen kleine stapjes”; “Je moet langere periodes oefenen, want verandering voelt pas normaal als je het lang genoeg probeert”; “Het moet voor jou goed voelen.” En dat laatste was veel lastiger dan ik had gedacht. Mijn doel was beter te zorgen voor mezelf. Hoe? Door zelfzorg in mijn routines op te nemen en niet afhankelijk te laten zijn van de vraag van mijn lichaam. Dat laatste (her)ken ik namelijk niet. De stapjes Eerst: bij het wakker worden niet uit bed springen, maar eerst bewust rustig in- en uitademen en de vraag ‘Waar kijk ik vandaag naar uit?’ beantwoorden. Dan opstaan en proberen zo bewust mogelijk met de ochtendroutine bezig te zijn.Daarna een glas water drinken en hierna met de honden naar buiten. Tijdens het wandelen alleen daarop focussen en niet bezig zijn met scenario’s voor de dag/week.Tenslotte de honden verzorgen zoals normaal en ontbijten, maar bewust zonder telefoon in de hand.Het klinkt simpel. Maar al de eerste dag sloeg de onrust toe bij elke nieuwe handeling. Als ik bewust mijn routine moest doen, was ik zo bezig met nadenken dat ik ging twijfelen of ik het wel goed deed. Of ik stond al buiten met de honden, terwijl ik me ineens realiseerde dat ik de 10x ademhalen was vergeten, of het glas water. Overigens viel dat glas water ook bij mijn maag niet in goede aarde, die was dat niet gewend. De aanhouder wint? Maar met het “je moet een langere periode oefenen” in gedachten, hield ik vol. Want ik snap de noodzaak van een geautomatiseerde zelfzorg in mijn geval. Dat kost me echter heel veel moeite en brengt veel onrust. En als er dan een andere verandering in mijn dagindeling bij komt, gaat het helemaal mis. Op dit moment zijn onze honden bij een vriend en kunnen wij even op vakantie. Ik mag dus uitslapen en dat lukt niet. Geen probleem, ik mag blijven liggen, maar weet niet wat ik daarna moet gaan doen. Dus opstaan en vertrouwen op mijn routine, maar er is geen ruimte voor nieuwe dingen. Wandelen met de honden hoeft niet, dus de routine daarna: ontbijten, vergeet ik. Verder is er een vakantiestop bij AutismeDigitaal, dus twee maanden geen vergaderingen en blogs. Weg structuur, weg planning en hallo valkuil nummer 1: hele dagen op de laptop, in hyperfocus, zonder praten, gezond bewegen en eten. Hoe nu verder? Gelukkig is er volgende week weer een coachsessie. Dan gaan we met deze ervaringen werken aan een nieuwe weekplanning die moet helpen met het aanbrengen van structuur ook als (tijdelijk) vaste elementen wegvallen.Ik blijf optimistisch en ben vastbesloten om mijn pensioen over 5 maanden te beginnen met een fijne nieuwe dagelijkse routine waarmee ik beter voor mezelf kan zorgen.
25 oktober 2022 Linda Grote Veranderingen Linda koopt met haar vriend een huis in Limburg en gaat voor het eerst samenwonen. Hoe gaat zij om met deze veranderingen? Lees verder
26 juni 2020 Tatjana In iedere verandering zit een mogelijkheid Tatjana heeft moeite met veranderingen maar realiseert zich ook dat zij door veranderingen wel enigszins flexibel blijft. Lees verder
21 april 2026 Rianne Uitjes, cadeautje en andere verrassingen Voor veel mensen wellicht een ‘jippie-moment’: leuk en spannend tegelijk. Je weet niet wat er gaat gebeuren maar het wordt leuk, want dat is je net verteld: WE gaan iets LEUKS doen. Voor mij is dat altijd even schakelen, want ik weet nou eenmaal graag iets langer van tevoren of (en zeker ook wát) er […] Lees verder