Leven in replay Geschreven door Kelly 4 juni 2026 (laatst bijgewerkt op 8 juni 2026) 20 Communicatie en contact Gesprekken gebeuren snel. Te snel. Blikken schuiven voorbij, ondertonen, grapjes, spanningen.. ze flitsen op en verdwijnen weer. Er wordt gelachen, gereageerd, geschakeld. Alles loopt door. Mijn gevoelens lopen niet synchroon met het moment. Tegen dat ik iets begin te voelen, is het moment al een poos voorbij. Het is alsof iedereen live speelt en ik nog moet bufferen. Eerst zien Ik zie eerst. Altijd eerst dat. Een blik die iets doet. Een toon die net anders valt. Een opmerking die blijft haken. Er beweegt al iets vanbinnen, maar het is nog te vaag om het een emotie te noemen. Ruis Het is geen leegte. Het is ruis. Mijn lichaam weet het al een beetje. Iets trekt samen of opent. Iets wordt scherp of juist voorzichtig. Zonder woorden. Zonder uitleg. Alleen een richting. Alsof er ergens diep vanbinnen al een eerste inschatting gebeurt. Veilig of onveilig. Aangenaam of ongemakkelijk. Open of op mijn hoede. Het stuurt wel al lichtjes naar een bepaalde houding, een bepaalde spanning, een bepaalde alertheid. Daar blijf ik even in hangen. Niet omdat ik wil, maar omdat ik nog niet verder kan. Ik heb tijd nodig om te begrijpen wat ik precies heb opgepikt. Op dat moment kan ik niet zeggen wat ik voel. Pas later valt het op zijn plaats, als het denken kan terugkijken. Alsof het denken pas mag aansluiten wanneer het moment al voorbij is. Dan begin ik terug te kijken. Te puzzelen. Te zoeken naar wat er eigenlijk gebeurde. Wat zag ik. Wat hoorde ik. Wat miste ik. Het moment voorbij Steeds opnieuw kom ik hierop uit. Andere mensen lijken sociaal in real time te leven en ik in replay. Soms ben ik ineens van slag van iets. Een opmerking. Iemand die anders reageert dan ik verwacht. Iemand die kort reageert, ineens afstandelijk wordt of niet meer teruglacht. Er is iets veranderd, maar ik weet niet wat. In het moment zelf voel ik wel dat er iets wringt en dat ik het weg wil duwen, maar ik begrijp nog niet wat er gebeurt. Pas later wanneer het moment al voorbij is, kan ik beginnen met nadenken over wat er speelt bij de andere persoon. En soms gaat het niet eens over de ander. Soms gebeurt het gewoon in mij. Zo kan ik héél fel op iets reageren. Iets wat iemand zegt of iets dat ik zie, en plots is er spanning. Of irritatie. Of iets dat schuurt. Harder dan het zou moeten. Maar nog altijd zonder woorden. Ik zit vast in een gevoel. Ongevormd. Onuitgesproken. Alsof het wel bestaat, maar nog niet toegankelijk is. Ik blijf daarin hangen. Het verdwijnt niet. Het zindert ergens op de achtergrond, wachtend. Tot ik er later op terugkom, uren later soms. Dan begint het zich te tonen. Voorzichtig eerst. Alsof het zich pas laat zien wanneer er ruimte is. Dan kan ik het vastnemen. Benoemen. Uitleggen. Terugkijken Pas wanneer ik er echt even voor ga zitten, kan ik het verder ontrafelen. Dan pas kan ik zeggen wat er precies gebeurde. Wat mij raakte. Waarom dat zo binnenkwam. Wat mij stoorde, en waarom. Wat eronder zit Vaak klopt dat eerste gevoel niet helemaal. Wat eerst als kwaadheid voelde, blijkt dan vaak iets anders te zijn. Iets zachter, of net iets kwetsbaarder. Onzekerheid. Angst. Het gevoel dat er iets op het spel stond zonder dat ik wist wat. Of een gevoel van onveiligheid dat niet onmiddellijk herkenbaar was. Nog later wordt het nog stiller. Dan zie ik dat het niet alleen over dat moment ging. Dat het iets raakte dat al langer in mij zit. Iets dat niet nieuw is, maar zich gewoon even liet zien. Het komt te laat. Het komt zoals het komt. In lagen. In fases. Eerst iets dat beweegt. Dan pas woorden. Pas later begrip. En ondertussen loopt de wereld gewoon door. Mensen reageren, lachen, gaan verder. Alsof alles samenvalt in hetzelfde moment. Bij mij niet. Ergens daartussen zit tijd. Tijd die nodig is om te begrijpen. Om te benoemen. Om te zien wat er echt gebeurde. Tot die tijd is er iets anders. Blindheid in het moment Een soort blindheid. Voor wat er in mij leeft. En voor wat er bij de ander speelt.
7 maart 2023 Wilco Koetjes, kalfjes en autisme Wilco houdt niet zo van small talk. Hij legt uit waarom niet en deelt een aantal trucs. Lees verder
20 maart 2020 Douwe Praatpaalwandelaar Douwe is lange tijd een praatpaalwandelaar geweest, die vooral veel vertelde. Hoe heeft hij geleerd om ook naar anderen te luisteren? Lees verder
28 mei 2026 Mike Gebroken communicatie Mike raakt soms gefrustreerd na het hebben van gesprekken. Waar komt deze frustratie vandaan en wat besluit hij ermee te doen? Lees verder