Nu bezig:
Themamaand over hulpmiddelen
Bekijk activiteit

Ai, weer een verandering

Geschreven door Hans

20 januari 2026
(laatst bijgewerkt op 18 januari 2026)

Omgaan met veranderingen

Verandering

Eén van de kenmerken van autisme die bij mij niet zo zichtbaar is, maar wat me wel veel energie kost, is omgaan met veranderingen. Ik lijk best flexibel, maar oh, wat kost het toch veel energie. Vooral als het niet voorspelbaar is. Sinds mijn officiële diagnose in 2019, doe ik minder moeite om te verbergen wat het me kost. En gelukkig word dat geaccepteerd, Zowel door de meeste mensen waar ik mee samenwerk, als door mijn naasten. Door er duidelijk en open over te zijn lijkt er toch meer begrip. Mijn gezin kijkt er niet raar van op dat ik iets vroeger mijn bed in duik. Vaste tijden geven me echt rust tijdens werkweken. In de vakanties sta ik op wanneer ik dat zelf wil.

Durven

Ik ben ondertussen al zo ervaringsdeskundig dat er al veel situaties voorspelbaar zijn. Ik lig niet meer hele nachten wakker omdat ik allerlei scenario’s in mijn hoofd uit lig te denken voordat ik iets nieuws ga uitproberen. En ja, zelfs een nieuw schooljaar, de eerste schooldag en nieuwe klassen, ga ik al relaxter tegemoet. Maar als ik ergens nog nooit geweest ben, dan is het wel weer even spannend. Bijvoorbeeld de bijeenkomst voor de vrijwilligers van Autisme Digitaal in de moestuin te Utrecht. Nu heb ik bijna veertig jaar geleden wel even (een jaartje) gestudeerd in Utrecht. Maar veel meer dan mijn studentenkamer in de Oudwijkerdwarsstraat en het Utrecht Science Park, heb ik eigenlijk niet verkend. Dus dan is het even uitvogelen naar welk treinstation ik het beste kan reizen met de trein. Vanaf station Lunetten was het een half uurtje lopen. Vooraf loop ik die route eerst virtueel. Een voordeel van open blijven staan voor veranderingen zoals internet. Allerlei informatie is binnen handbereik.

Overweldigend

Maar soms vind ik al die nieuwe mogelijkheden erg overweldigend. De veranderingen rondom mijn vak waren eerst niet zo spectaculair. Uitleggen deed ik eerst op een krijtbord en daarna op een whiteboard. Niet meer die stofwolken van het krijt bij het uitvegen of nog van die natte borden waar je niet meteen op verder kon, want dat moest eerst drogen. Een overheadprojector waar je sheets op kon leggen die werden geprojecteerd:  deze werd later vervangen door een beamer waarmee je direct beelden vanaf je computer kon tonen. Later kwamen er digitale borden waarbij je input op de projectie kon geven. Zo kon je iets tekenen of schrijven bij dat wat je vooraf had voorbereid. Ik had me het gebruik van een smartboard helemaal meester gemaakt. Ik heb zelfs cursus gegeven aan mijn collega’s over de mogelijkheden van het gebruik van zo’n smartboard.

Het vervelende is dat er daarna weer geïnvesteerd wordt in een ander systeem, want “stilstand is achteruitgang”, zeggen ze dan. Nou, ik heb het idee dat de constant snelle verandering een nog grotere achteruitgang tot gevolg heeft. En minder diepgang. De nieuwe versie van software van het digibord is misschien weer wat beter, maar ik vind het zonde om er elke keer zo diep in te duiken. Voordat ik alle ins en outs weet, is er alweer wat nieuws.

Huiverig

Zo ben ik dit moment erg huiverig voor het gebruik van AI (Artificiële Intelligentie). Mijn studenten raad ik het af om het te gebruiken tijdens het oefenen van het oplossen van rekenopgaven. Als ze het examen moeten maken van rekenen, hebben ze niet de beschikking over AI. Als ze niet trainen in het zelf denken, gaan ze het rekenexamen waarschijnlijk niet halen. Maar dat is wel een gevechtje met een aantal studenten.

We gaan het meemaken

Het gebeurt me weleens dat ik wakker word uit een droom of nachtmerrie, waarbij het wakker worden zo snel ging dat ik in wakkere toestand er nog even over bleef nadenken. Zo droomde ik dat AI mijn reacties in de groepsblog ging aanpassen. Woordgrapjes kwamen daardoor totaal niet uit de verf. Want AI is (nu nog) gemaakt voor de gemiddelde, neurotypische, mens.

In het begin kon ik nog wel lachen om de fouten die er tevoorschijn kwamen. In Outlook komen er automatische antwoorden tevoorschijn waarmee je kunt antwoorden. Ik kreeg als suggestie: “Het gaat goed meit mij.” Dat had natuurlijk “Het gaat goed met mij” moeten zijn. Maar het idee dat je gewoon kan antwoorden naar een collega, het gaat goed dus vermijd mij (ik begrijp deze zin niet..?). Met andere woorden: Laat me met rust. Het klonk wel erg aantrekkelijk dit gewoon te kunnen zeggen, zonder dat het als een belediging wordt gelezen.

Zo geniet ik maar van de positieve dingen van wat we nu hebben. De afbeelding bij deze blog is gemaakt door AI. Mijn moeder wil nooit op de foto, maar deze afbeelding van haar mag ik wel plaatsen. En ik moet toegeven dat ik haar echt hierin herken, maar dan zonder alle onvolkomenheden die de werkelijkheid niet camoufleert.

Trefwoorden

Over de auteur

Hans

Hans (1967) werkt al 35 jaar fulltime in het MBO als wiskundeleraar. Hij heeft een gezin en eigen huis in Zeeland. Hij heeft na het succesvol afronden van de havo en vwo, het even geprobeerd op de universiteit. Maar is vijftien jaar later toch master in wiskunde geworden.

Reageren

Je emailadres wordt niet gepubliceerd. Velden met een * zijn verplicht.

Reacties (0)

Nog geen reacties.

Lees ook deze blogs

  • Nathalie

    De schone schijn van controle

    Veranderingen gaan vaak gepaard met onzekerheid. Nathalie leert dat onzekerheid niet per se eng hoeft te zijn, maar ook kansen biedt.
    Lees verder
  • Tatjana

    Geloof in de magie van het seizoen

    Tatjana houdt niet van grote veranderingen en toch vindt zij het heel fijn wanneer een seizoen begint en eindigt.
    Lees verder
  • Cor

    Geloven en autisme

    Cor heeft de afgelopen tijd nagedacht over autisme en geloven. 
    Lees verder

Autisme is veelzijdig

Regelmatig plaatsen diverse bloggers interessante artikelen over autisme.

Meer informatie over het blog