Nu bezig:
Themamaand over hulpmiddelen
Bekijk activiteit

Autminds 2016

Verslag van mijn bezoek aan Autminds, een congres voor en door mensen met autisme. Het thema was (on)zichtbaarheid.

Wat is de vraag?

Mijn essentiële meningsverschil met Rimand is met het feit dat hij erop staat dat een psychogene benadering van autisme afgewezen moet worden. Er is reden om sceptisch te zijn over de aangeboren aard van autisme tot een organische oorzaak is vastgesteld op basis van neurologisch onderzoek in plaats van speculaties. Een van de punten waarop ik het eens ben met Rimland is dat het geen zin heeft om de ouders van autistisch kinderen zich schuldig te doen voelen over het veroorzaken van de stoornis. Wat betreft de oorzaak van autisme kan gezegd worden dat de pathalogie van de moeder vaak ernstig is. Maar dit bewijst niet dat de moeder autisme veroorzaakt. Gelukkig beginnen steeds meer psychoanalytici zich publiekelijk af te wenden van het beeld van de afwijzende moeder.

1903

Leefde van 1903 tot 1990

1944

Professor en directeur

1967

Publicatie van The Empty Fortress

Tegen ouders de schuld geven

Een van de punten waarop ik het eens ben met Rimland is dat het geen zin heeft om de ouders van autistisch kinderen zich schuldig te doen voelen over het veroorzaken van de stoornis. Ten eerste, we kunnen er niet zeker van zijn dat hun hun omgang met hun baby was, in zichzelf, voldoende oorzaak. Ten tweede, zelfs al zou het op een dag blijken dat de ouders’ bijdrage inderdaad cruciaal is, dan nog deden zij wat ze deden omdat ze niet anders konden. Ze lijden meer dan genoeg in het hebben van een autistisch kind. Hen schuldig maken zal alleen maar toevoegen aan hun ellende en niemand helpen.

Tegen toegepaste gedragsanaylyse

De huidige poging om autistische kinderen te behandelen met toegepaste gedragsanalyse, waarbij geconditioneerde reacties worden gecreëerd door middel van bestraffing en beloning, kan de verdedigingsmechanismen van het kind tijdelijk afbreken en het kind tot enige actie te bewegen, maar deze acties zijn niet zijn eigen acties. Het zijn de acties die de behandelaar wenst. Het zijn geconditioneerde reacties, wat betekent dat autistische kinderen gereduceerd worden tot het niveau van Pavloviaanse honden. Het trainen van niet-sprekende kinderen leidt weliswaar tot spraak, maar alleen in de vorm van verbale imitatie. Zo doet het niets anders dan het vervangen van het ene symptoom van psychose (mutisme) door het anderen (echolalia). Geconditioneerde respons regimes doen niets anders dan autistische kinderen in meer plooibare robots veranderen.

De vraag naar de oorzaak van autisme blijft vooralsnog onbeantwoord

Hoewel we op dit moment te weinig gegevens hebben om met zekerheid iets te zeggen over het ontstaan van autisme, gelooft Bettelheim niet dat autisme een organische oorzaak heeft, in de zin van u0022een aangeboren defect in het kindu0022, bestaand in een specifieke u0022neurologische disfunctieu0022, die leidt tot een aangeboren onvermogen om te reageren op de sociale omgeving. Zijn reden daarvoor is dat er geen overtuigend bewijs is dat er reeds bij de geboorte iets mis is in het centrale zenuwstelsel (de hersenen) van autistische kinderen, terwijl er wel aanwijzingen zijn dat veel autistische kinderen zich tot hun tweede jaar typisch ontwikkelen en pas daarna autistisch worden.

Tegen ouders de schuld geven

Ik heb een paar sessies gehad en zou niet de persoon zijn die ik nu ben als ik het niet gedaan had.

Ik merkte na 25 minuten dat ik steeds mijn arm aan het aanraken was en er niet mee wou stoppen. Een paar minuten later werd het verlangen zo sterk dat ik moest gaan liggen en toen begon ik mijn reis. De 2-3 uur daarna zal ik nooit vergeten. Ik kon geen genoeg krijgen van huidcontact met mezelf. Wat voor mij het beste voelde was om mijn gezicht in mijn elleboog te begraven en het heen en weer te bewegen. Ik voelde me als een kind, knuffelend aan z’n moeders borst. Ik raakte in een staat van extase en dit was het enige wat ik wou doen. Geen enkele afleidende gedachte. Een paar keer kwamen ze bij me kijken hoe het met me ging en het ging steeds prima met me. Mijn moeder was waarschijnlijk ook autistisch en heeft me als kind nooit veel geknuffeld. Ik ben nog in hetzelfde jaar nog een paar keer geweest en elke keer was waardevol. Ik maakte ook vooruitgang. De tweede keer was precies hetzelfde als de eerste keer, maar de derde keer begon ik meer interactie met anderen te zoeken. Het eindresultaat was dat ik veel meer zelfvertrouwen en zelfacceptatie had. Sommige gevoelens werden minder na een paar weken of maanden, maar er waren ook blijvende veranderingen.

Mijn eerste ervaring met MDMA was dat ik los kwam van mijn normale zelf. Voor mijn eerste ervaring leefde ik als het ware op de automatische piloot. Ik had gevoel dat ik wakker werd uit een soort mist. Ik was me niet bewust van mezelf. Ik was me niet bewust van mijn lichaam. Ik was me niet bewust van andere mensen in de wereld. Na enkele momenten van diepe reflectie op mezelf en mijn verleden werd ik me er bewust van wie ik was en dat ik leefde in mijn lichaam, in een wereld gedeeld met andere mensen.rnIk geef de voorkeur aan dingen die moeder natuur te bieden heeft. Ik heb er niet echt behoefte aan om te leren kennen wat ik onmogelijk op een natuurlijke manier kan bereiken.

Na een half uurtje werd ik meer ontspannen en open naar anderen toe. Maar het beste was dat het mij in staat stelde om dieper bij mezelf naar binnen te keren, mezelf beter leerde kennen en accepteren. Het hielp me om mijn verleden te begrijpen en ervaringen uit het verleden op een andere manier te zien. Dit gaf een andere emotionele reactie op mijn herinneringen en dit effect bleef, lang nadat de MDMA uitgewerkt was.

  1. Oostenrijker

    Bettelheim wordt geboren in Wenen als zoon van een Joodse familie.

  2. Student en doctor

    Bettelheim studeert filosofie aan de Universiteit van Wenen, totdat zijn vader ziek wordt en hij de houtzagerij van zijn vader over moet nemen. Nadat zijn vader overlijdt studeert hij alsnog af en behaald hij zijn doctorsgraad met een dissertatie in de kunstgeschiedenis.

  3. Kampgevangene

    Als Jood wordt Bettelheim gearresteerd en in een concentratiekamp geplaatst, waar hij 10 maanden verblijft totdat hij door zijn familie wordt gered, waarschijnlijk door het omkopen van de Nazis.

  4. Universitair docent

    Bettelheim vertrekt vier maanden voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog naar Amerika, waar hij universitair docent wordt aan de universiteit van Chicago.

  5. Auteur

    Bettelheim begint te schrijver over de concentratiekampen. Zijn eerste artikel u0022Individual and Mass Behavior in Extreme Situation” was waarschijnlijk een van de eerste ooggetuigeverslagen van de oorlogsmisdaden die door de Nazis werden gepleegd.

  6. Amerikaan en directeur

    Door de Universiteit van Chicago wordt Bettelheim gevraagd als universitair docent in de psychologie en als directeur voor hun Orthogenische School, twee posities die hij bijna dertig jaar vervuld. Tevens wordt hij Amerikaans staatsburger en trouwt hij met een Amerikaanse vrouw.

  7. Professor

    Bettelheim wordt benoemd tot professor en richt zich op het toepassen van psychoanalytische principes op sociale problemen, met name met betrekking tot het opvoeden van kinderen.

  8. Weduwnaar

    Bettelheim’s vrouw overlijdt. Zes jaar later, in 1990, pleegt hij zelfmoord, op dezelfde dag dat de Nazis, 52 jaar eerder, Oostenrijk binnen vielen.

Opsomming

  1. Voordat je gebruik kunt maken van MDMA-ondersteunde psychotherapie heb je een verwijzing van een arts nodig. Ook heb je een door een psychiater, psychotherapeut of GZ-psycholoog vastgestelde diagnose nodig. Dit moet gaan om een stoornis waarvoor is aangetoond dat deze effectief met MDMA-ondersteunde psychotherapie behandeld kan worden, zoals PTSS of sociale angst.

  2. Je behandelaar gaat met je na of er redenen zijn om geen gebruik van MDMA te maken, zoals hoge bloeddruk, hart- en vaatziektes, epilepsie, diabetes, zwangerschap, psychosegevoeligheid, actief in rouw zijn om een recent verlies of na afloop geen toegang tot nazorg hebben. Wanneer dergelijke bezwaren er niet zijn is het veilig voor je om MDMA te gebruiken.

  3. Je behandelaar bespreekt de reden waarom je MDMA-ondersteunde psychotherapie zou willen volgen, wat je verwachtingen zijn en wat je al weet over de gewenste effecten en de bijwerkingen van MDMA. Zo helpt je behandelaar je om realistische verwachten te creëren en met voldoende voorkennis aan de gebruikssessies te beginnen.

  4. Je maakt een aantal afspraken met je behandelaar over jullie gedrag tijdens de sessies, zoals het opvolgen van de instructies van je behandelaar of het gebruik maken van aanraking. Dit geeft de veiligheid dat je behandelaar je grenzen bewaakt op het moment dat je deze zelf misschien minder goed in de hand hebt.

  5. Aan de hand van je geslacht en je doel voor de sessie dient je behandelaar je een bepaalde dosis MDMA toe. Omdat vrouwen gevoeliger zijn voor het effect van MDMA gebruiken ze meestal wat minder dan mannen. Wanneer het doel is om tijdens de sessie contact te maken met anderen (bijvoorbeeld je partner) is een lagere dosis nodig dan wanneer het doel is om contact te maken met jezelf.

  6. Je behandelaar helpt je om een houding van openheid voor ervaringen te bevorderen, bijvoorbeeld door een korte mindfulness medidatie oefening.

  7. De sessies worden gehouden in een ruimte waar je je veilig en rustig kan voelen, zoals thuis of in een speciale behandelkamer. Er is een koptelefoon of oortjes met instrumentele muziek beschikbaar. Om uitdroging tegen te gaan krijg je regelmatig water aangeboden.

  • 5%

    Van de Nederlandse, Franse en Zweedse volwassenen met autisme heeft een eetstoornis

  • 23%

    De sessies worden gehouden in een ruimte waar je je veilig en rustig kan voelen, zoals thuis of in een speciale behandelkamer. Er is een koptelefoon of oortjes met instrumentele muziek beschikbaar. Om uitdroging tegen te gaan krijg je regelmatig water aangeboden.

  • 13%

    Van de Zweedse patiënten met autisme kreeg eerder de diagnose anorexia nervosa

  • 3x

    In vergelijking met patiënten zonder autisme worden patiënten met anorexia en autisme drie keer zo vaak opgenomen voor behandeling (18% vs. 5%)

  • 14

    Leeftijd waarop anorexia gemiddeld begint

  • 17

    Gemiddelde Body Mass Index (BMI) van anorexia patiënten bij opname

  • 85%

    Evenveel autistische als niet-autistische adolescenten en jongvolwassenen met een eetstoornis maakt hun behandeling af

  • 2

    Autistische en niet-autistische adolescenten en jongvolwassenen met een eetstoornis vertonen evenveel vooruitgang in de behandeling (1,8 BMI punt)

Bron vermelding

Tessa Rivet (2010), u003ca href=u0022#u0022u003eGender differences in core symptomatology in autism spectrum disorders across the lifespanu003c/au003e

Meng-Chuan Lai e.a. (2011), u003ca href=u0022#u0022u003eA behavioral comparison of male and female adults with high functioning autism spectrum conditionsu003c/au003e

Martin Holtmann e.a. (2007), u003ca href=u0022#u0022u003eAutism Spectrum Disorders: Sex Differences in Autistic Behaviour Domains and Coexisting Psychopathologyu003c/au003e

Laura Hull e.a. (2017), “Putting on My Best Normal”: Social Camouflaging in Adults with Autism Spectrum Conditions

Agnieszka Rynkiewicz (2016), An investigation of the ‘female camouflage effect’in autism using a computerized ADOS-2 and a test of sex/gender differences

Tierney e.a. (2016), Looking behind the mask: Social coping strategies of girls on the autistic spectrum.

Nicole Kreiser (2014), ASD in females: are we overstating the gender difference in diagnosis?

Tasha Oswald (2016), Sex differences in internalizing problems during adolescence in autism spectrum disorder

Susanna Baldwin u0026amp; Debra Costley (2016), The experiences and needs of female adults with high-functioning autism spectrum disorder

Tessa Rivet u0026amp; Johnny Matson (2011), Review of gender differences in core symptomatology in autism spectrum disorders

Tessa Rivet (2010), Gender differences in core symptomatology in autism spectrum disorders across the lifespan

Meng-Chuan Lai e.a. (2011), A behavioral comparison of male and female adults with high functioning autism spectrum conditions

Martin Holtmann e.a. (2007), Autism Spectrum Disorders: Sex Differences in Autistic Behaviour Domains and Coexisting Psychopathology

Laura Hull e.a. (2017), “Putting on My Best Normal”: Social Camouflaging in Adults with Autism Spectrum Conditions

Agnieszka Rynkiewicz (2016), An investigation of the ‘female camouflage effect’in autism using a computerized ADOS-2 and a test of sex/gender differences

Tierney e.a. (2016), Looking behind the mask: Social coping strategies of girls on the autistic spectrum.

Nicole Kreiser (2014), ASD in females: are we overstating the gender difference in diagnosis?

Tasha Oswald (2016), Sex differences in internalizing problems during adolescence in autism spectrum disorder

Susanna Baldwin u0026amp; Debra Costley (2016), The experiences and needs of female adults with high-functioning autism spectrum disorder

Tessa Rivet u0026amp; Johnny Matson (2011), Review of gender differences in core symptomatology in autism spectrum disorders